Ne zaman elimde bir iki bavul ve sırtımda bir çantayla kalsam kendimi kaplumbağa gibi hissederim. Bugün de öyle bir his içindeyim, ancak bu defa biraz farklı. Bugün 2,5 senedir oturduğum evimden taşındım. Eşyalar tek tek çıkarken her biri gittiğinde evimin nasıl göründüğüne baktım. Defalarca camdan Beytepe'ye baktım. İşte her zamanki gibi karşımdaydı Hacettepe ve hep olduğu gibi rüzgarlıydı Bilkent. 10. kattan Ankara'ya bakmak, rüzgarı sabahın erken vakitlerinde yüzümde hissetmek, o ayva ağacının yanındaki salıncakta sallanmak, Aysel'le oralarda yürümek, Kuzu'yu, Cem'i, Nunat'ı, Büyükdeli'yi, wörmleri, Şule'yi, Şermin'i, Haritayı ve ismini yazmasam da daha bir çok sevdiğimi evimde ağırlamak; hepsi unutulmayacak kadar güzel anlardı...
İlk kez yalnız yaşamayı öğrendiğim evimden taşınmak, 2,5 sene içinde olanları tek gün içinde hatırlayıp yeniden yaşamak gibiydi. İlk gece evimde uyuyamamıştım. Telefonla tüm sevdiğim arkadaşlarımı aramış ve sonra yorgunluktan uyuyabilmiştim ancak. Şimdiyse yalnız yaşamayı öğrenmiş ama insanları gerçekten çok sevdiğini öğrenmiş bir "ben" var ortada.
Bu gece aynı zamanda Nunat'ın evinde ilk kez kalışım, mutluyum aslında ama yine de gidecek bir evimin olması güzelmiş. Neyseki kaplumbağa misali bavullarımla geldiğim bu ilk ev kendi evim gibi. Nunat, onun güzel kuzusu ve ben Ankara'daki son günlerimin ilk gecesini birlikte geçireceğiz.
Şu an tam olarak hangi hislere sahip olduğumu ayrımsayamıyorum aslında.
Ankara'dan gidiyor olabilirim ama artık burada da kocaman bir ailem var, arkadaşlarım, kardeşlerim, Nunat'ım var...
İyi geceler Ankara...
Deniz müptelası kuş...
