Ne kasketim kaldı senin ora işi
Ne yollarını taşımış ayakkabım,
Son mintanın da sırtımda paralandı çoktan
Şile bezindendi
Sen şimdi yalnız saçımın akında,
Enfarktında yüreğimin
Alnımın çizgilerindesn memleketim,
Memleketim, memleketim...
Nazım Hikmet Ran
"Nazım'ın deyimiyle "Hasretimiz kuvvetimiz!"
Birbirimizi düşündüğümüz an yanyanayız!" demiş 2011'in Aralık ayında bana kıymet veren insanlardan biri. Bu satırların yazılmasına ise yine bana kıymet veren eşsiz bir dost vesile olmuş. Biz ona aramızda Efe Wörm deriz. Biz'i biz biliriz, belki bir de aranızdan bir kaçı.Efendim velhasılı insanıyla, kuşuyla, böceğiyle, kısaca nefes alan almayan her şeyiyle beni ben yapan memleketimden 5 ay ayrı kaldıktan sonra Amerika'dan ilk kez gelişimdi. Kiminize kısa gelebilecek, "ne var canım bunda" dedirtebilecek bu süre benim için hayli uzun ve hayli öğreticiydi. Neler öğrendim? Onları da elbette ayrıca yazacağım. Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür demişler malumunuz.
Neyse şimdilik konumuz bu değil efendim. Nerede kalmıştık? Evet, yine dostum, dostlarım bana sürprizlerin en güzelini yapmış, yüreklerinden geçen kıymetli satırları, yani tabiri caizse tam da yüreklerinin bir kısmını geri almamacasına bana hediye etmişlerdi. Birbirinden güzel kartpostalların arkasında her birinin bana ithafen yazdığı sözleri okurken gözlerim nasıl dolmazdı Ankara-Eskişehir tren hattında? Sizleri bilmem, ancak benim için en kıymetli hatıra ve hediye bir kişinin el yazısıyla kağıda (rengi fark etmez) işlenen yürek ve beyin sesidir.Kiminin satırlarını tekrar tekrar okursunuz, gözleriniz satırlarla konuşur adeta. Filmlerdeki gibi yazan kişinin sesini bile duyarsınız sanki bir yerlerden. İki göz, biraz mürekkep ve elbette beyinle yürek ahenkle dans ederler tutkuyla...Bazen aşktır okumak bazı satırları. Her satırın değerini bir yazan, bir yazılan, bir de yaşananlar tayin eder. Bu çerçevede satırlar kimi zaman hiç okunmazken, kimi zaman binlerce kez okunur. Hepinize olmuştur değil mi? Çoğu kez HİÇ, evet HİÇ okumadığınız satırlar bile manalıdır ve kalemi kağıtla buluşturan kişinin bir ehemmiyeti vardır ki hayatınızda o yüzden okunmamıştır belki de o satırlar...
Ezcümle satır deyip geçmeyin efendim, bana hediye edilen o kartlardaki her bir satır paha biçilemez anıların ürünüdür. Bugün, yarın, daima okunup sevgiyle kalem sahiplerini hatırlatacaklardır. Sanal değiller kartlarım. Benden başka kimse okuyup "like" etmeyecek. İstemem de zaten bunu. Herkesin yüreğiyle birebir olması daha güzel yüreğimin hatıralarının. Gönlüm bir duvar da değil, kimse silemeyecek o satırları okuduğumda hissettiklerimi. Hafızam ihanet ederse diye de ömür boyu saklayacağım bu kartları ki ne kadar sevmiş ve sevilmişim hep bileyim...
Sevgiyle
Çekirgeniz
