Bursa-Eskişehir arası
giderken bilenler bilir İnegöl’den geçilir; hani köftesi ve mobilyasıyla meşhur
ilçesi Bursa’nın. İnegöl’den az gittiniz mi mezitlere gelir sıra. Mezit 1,
Mezit 2… toplamında 11 miydi ne? Hep sayardım uyuklayan gözlerime rağmen,
azimle beklerdim sonuncusu hangisi göreceğim diye.(Tam bilmeyişim neden sizce?)
İşte bu mezitler silsilesi dağın bağrından süzüle süzüle geçtiğiniz
noktalardır, yemyeşildir. Bir süre arşınlamışsanız bu yolu benim gibi, sonra da
kilometrelerce denebilecek kadar uzak kalmışsanız uzunca bir süre –tabii bu
‘uzunluk’her insanın hasret çekme derecesine göre yeniden tanımlanabilir- …
Neyse, ne diyordum? Gitti cümle iyi mi? Hasret bitimi heyecanından, mazur
görünüz. Laflar öyle her zaman askeri nizamda düzenle çıkmıyor insanın ağzından
bilirsiniz.
Efendim, gelgelelim ben
bu yeşili yolda giderken görmeyi, bir de yolda olmayı öyle özlemişim ki…
Ağaçların yeşilini, dağın boyunu posunu, heybetini kendileriyle konuşup
anlatmak istiyorum tek tek. Aklıma geliyor aniden, ne yapayım? Nasıl böyle
güzeller? Başları görünürken tepelerde, nasıl sonsuzluğa bakma hissi
veriyorlar? Ben nasıl onları böyle özledim? Burada ise aklıma gelen şu oluyor
sevgili okuyucular ya da sevgili ben, bu dağların taşların bağrında büyüyen
çocuk düzlerde yapamıyor bir müddet, şaşırıyor, kendimden biliyorum. Her gün
gördüğüm Uludağ’la ve memleketimdeki varlığını sık sık duyduğun Palandöken’le
büyüyünce parçası oldu herhalde dağlar bünyemin. Zaten göçmenler de ‘dağlılar’
derler Bursalılara. Yaaa gördünüz mü? Şimdi canlarım, ciğerlerim dağlara,
tepelere bakarken başını hep yukarı kaldırır insan. Onların tepesine çıkınca da
aşağı eğer başını. Bundandır benim gibi birinin dikey sonsuzluklara bakma
hevesi. Düzlükler, yatay sonsuzlukların mekanıdır neticede. Hem ne rüzgardan
korurlar, ne soğuktan. Dağlık yerler öyle midir? Boşuna mı denmiştir ‘dağların
bağrı’? Boşuna mı sığınmıştır nice aşık ve bin türlü dertten muzdarip insan
dağların bağrına. Kucaklar ya bu dağlar insanı, ondan canlarım ciğerlerim, vallahi
ondan. Düzlüğün ortasında kaldınızsa bir direğe benzersiniz en sonunda. Ortada
bakılası tek dikey şey sizsinizdir. Döner kendinize bakarsınız, ama susarsınız.
Derdinizi haykırsanız sizinle konuşmaz sesiniz, dağların yaptığı yankıyı
düzlüklerde duyamazsınız. Hem sesinizi duyamayınca tekrardan, son söylediğinizi
düşünmeye dalarsınız. Sessizlik, sesten daha fazla etki yaratıyor biliyorsunuz.
İnsan da sonunda dağ gibi bir şey oluyor bu topraklarda. Üstümüze örtülen
toprak, yeşilleniyor zamanla. Bir ufak tepecik… Sonra alsın derdinizi o tepe alabildiği
kadar.
Biliyorum şimdi bazılarınızın
aklına o şarkı geldi değil mi? Hani Sabahattin Ali’nin derdinden konuşan şarkı:
Benim meskenim… Bildiniz mi? Evet, dağlardır, DAĞLAR! O da memleket aşkıyla
yanarken, memleketinden kaçmak zorunda kalıp dağlara sığınmak zorunda kalmıştı
hatırlasanıza. Sonra ölüm onu yeşiller içinde mi bulmuştu sevgili okuyucu?
Şimdi bir düşünün bakalım. Benim aklıma öyle geliverdi. Eh, bu hasretlik bitip
de kavuşunca memleketine bir kez daha insan, her hislenişinde hatırlıyor
memleketten ayrı kalmak zorunda olanların derdini. Bu yazıya başlarken yoktu
sevgili Sabahattin Ali aklımda, geliverdi işte, demek o da saklanmış dağların
arasına. Onlara bakınca bir noktada onu da görüyor insan, başka bir çokları
gibi. Muhabbeti samimi, ve ayrıca belli ki hatırşinas olan bir hocam demişti
geçenlerde “ben gelişigüzel yaşamaktan yanayım” diye. İşte ben de gelişigüzel
yazmaktan yanayım sevgili okuyucular. Düşüncelerimi organize etmek zorunda
mıyım? Değilim! Sizler beni dinlemek niyetindeyseniz ve anlamak istiyorsanız,
bu anlattıklarımı bir yapboz sayın. Sonra kendiniz koyun parçaları yerine, ve
hatta kendinizi bu resimde ‘gelişigüzel’ bir yere ve eksikler varsa bile kafanızda
hayal edin son halini resmimin. Herhalde bugün kafanızdaki resim yeşil
olacaktır, bir köşesinde Sabahattin Ali’nin o en bilindik portresiyle.
Efendim? Birisi Kürk
Mantolu Madonna mı dedi içinden? Olur efendim olur…
Ali’lere, Nazım’lara benden
selam olsun. Memleket güzel! Memleketin dağları hissediyor.
Peki ya ben, biz ve siz?
