Dağlar

Bursa-Eskişehir arası giderken bilenler bilir İnegöl’den geçilir; hani köftesi ve mobilyasıyla meşhur ilçesi Bursa’nın. İnegöl’den az gittiniz mi mezitlere gelir sıra. Mezit 1, Mezit 2… toplamında 11 miydi ne? Hep sayardım uyuklayan gözlerime rağmen, azimle beklerdim sonuncusu hangisi göreceğim diye.(Tam bilmeyişim neden sizce?) İşte bu mezitler silsilesi dağın bağrından süzüle süzüle geçtiğiniz noktalardır, yemyeşildir. Bir süre arşınlamışsanız bu yolu benim gibi, sonra da kilometrelerce denebilecek kadar uzak kalmışsanız uzunca bir süre –tabii bu ‘uzunluk’her insanın hasret çekme derecesine göre yeniden tanımlanabilir- … Neyse, ne diyordum? Gitti cümle iyi mi? Hasret bitimi heyecanından, mazur görünüz. Laflar öyle her zaman askeri nizamda düzenle çıkmıyor insanın ağzından bilirsiniz.

Efendim, gelgelelim ben bu yeşili yolda giderken görmeyi, bir de yolda olmayı öyle özlemişim ki… Ağaçların yeşilini, dağın boyunu posunu, heybetini kendileriyle konuşup anlatmak istiyorum tek tek. Aklıma geliyor aniden, ne yapayım? Nasıl böyle güzeller? Başları görünürken tepelerde, nasıl sonsuzluğa bakma hissi veriyorlar? Ben nasıl onları böyle özledim? Burada ise aklıma gelen şu oluyor sevgili okuyucular ya da sevgili ben, bu dağların taşların bağrında büyüyen çocuk düzlerde yapamıyor bir müddet, şaşırıyor, kendimden biliyorum. Her gün gördüğüm Uludağ’la ve memleketimdeki varlığını sık sık duyduğun Palandöken’le büyüyünce parçası oldu herhalde dağlar bünyemin. Zaten göçmenler de ‘dağlılar’ derler Bursalılara. Yaaa gördünüz mü? Şimdi canlarım, ciğerlerim dağlara, tepelere bakarken başını hep yukarı kaldırır insan. Onların tepesine çıkınca da aşağı eğer başını. Bundandır benim gibi birinin dikey sonsuzluklara bakma hevesi. Düzlükler, yatay sonsuzlukların mekanıdır neticede. Hem ne rüzgardan korurlar, ne soğuktan. Dağlık yerler öyle midir? Boşuna mı denmiştir ‘dağların bağrı’? Boşuna mı sığınmıştır nice aşık ve bin türlü dertten muzdarip insan dağların bağrına. Kucaklar ya bu dağlar insanı, ondan canlarım ciğerlerim, vallahi ondan. Düzlüğün ortasında kaldınızsa bir direğe benzersiniz en sonunda. Ortada bakılası tek dikey şey sizsinizdir. Döner kendinize bakarsınız, ama susarsınız. Derdinizi haykırsanız sizinle konuşmaz sesiniz, dağların yaptığı yankıyı düzlüklerde duyamazsınız. Hem sesinizi duyamayınca tekrardan, son söylediğinizi düşünmeye dalarsınız. Sessizlik, sesten daha fazla etki yaratıyor biliyorsunuz. İnsan da sonunda dağ gibi bir şey oluyor bu topraklarda. Üstümüze örtülen toprak, yeşilleniyor zamanla. Bir ufak tepecik… Sonra alsın derdinizi o tepe alabildiği kadar.

Biliyorum şimdi bazılarınızın aklına o şarkı geldi değil mi? Hani Sabahattin Ali’nin derdinden konuşan şarkı: Benim meskenim… Bildiniz mi? Evet, dağlardır, DAĞLAR! O da memleket aşkıyla yanarken, memleketinden kaçmak zorunda kalıp dağlara sığınmak zorunda kalmıştı hatırlasanıza. Sonra ölüm onu yeşiller içinde mi bulmuştu sevgili okuyucu? Şimdi bir düşünün bakalım. Benim aklıma öyle geliverdi. Eh, bu hasretlik bitip de kavuşunca memleketine bir kez daha insan, her hislenişinde hatırlıyor memleketten ayrı kalmak zorunda olanların derdini. Bu yazıya başlarken yoktu sevgili Sabahattin Ali aklımda, geliverdi işte, demek o da saklanmış dağların arasına. Onlara bakınca bir noktada onu da görüyor insan, başka bir çokları gibi. Muhabbeti samimi, ve ayrıca belli ki hatırşinas olan bir hocam demişti geçenlerde “ben gelişigüzel yaşamaktan yanayım” diye. İşte ben de gelişigüzel yazmaktan yanayım sevgili okuyucular. Düşüncelerimi organize etmek zorunda mıyım? Değilim! Sizler beni dinlemek niyetindeyseniz ve anlamak istiyorsanız, bu anlattıklarımı bir yapboz sayın. Sonra kendiniz koyun parçaları yerine, ve hatta kendinizi bu resimde ‘gelişigüzel’ bir yere ve eksikler varsa bile kafanızda hayal edin son halini resmimin. Herhalde bugün kafanızdaki resim yeşil olacaktır, bir köşesinde Sabahattin Ali’nin o en bilindik portresiyle.

Efendim? Birisi Kürk Mantolu Madonna mı dedi içinden? Olur efendim olur…

Ali’lere, Nazım’lara benden selam olsun. Memleket güzel! Memleketin dağları hissediyor.

Peki ya ben, biz ve siz?

Bazen oluyor, bir bakiyorsun gitmis yedek oyunculardan biri...

Buyumeye basladigini kayiplarla anliyor insan.
Oyle ya kaybetmeden, bir seylerin sonuna dogru geldigini anlamak insan dogasina aykiri.
Hic aramasaniz da sormasaniz da bazi kisilerinin varliklarinin aslinda onemli oldugunu artik yok olduklari anda anliyorsunuz.
Tipki tiyatro oyunlarindaki yedek oyuncular gibidir belki bazi insanlar sizin icin.
Ancak ve yalniz ihtiyac aninda cagirirsiniz, ya da oradalarsa onlarla iletisim kurarsiniz, tipki bir sahne dekoru gibi.
Ama aslinda is oyle degildir...
O kisiler de tipki basrol oyunculari gibi sahnenizin bir parcasidir.
Bir gun birden puffff dye yok olduklarini gorursunuz, ruzgar almis goturmus ve bir daha hic mi hic getirmemis olacak.
Ben bugun oyle birini kaybettim, aramizdan ayrilip ebedi aleme goc etti bir insan.
Kiminin babasi, kiminin esi, kimininse dedesiydi...
Kimilerinin icini yakiyor su an yoklugu, ates bogazlarinda adeta.
Kimiyse bir gorevi yerine getirmek icin katilacak sadece cenaze torenine.
Hayat ne garip degil mi?

Keske daha cok arasak sevdiklerimizi, ya da belki bizim icin olsa da olur, olmasa da olur diye dusunduklerimizi, cunku belki olmasalar da olur diyemeyecegizdir belki.

Kayiplar size de hep sirada kim var sorusunu sordurmaz mi?
Ya daha da otesi, ben gibi uzaklarda olanlar
Birden bir an ben yokken, ya hayatimin bas rol oyunculari kaybolurlarsa diye korkmazlar mi?

Olum o kadar gercek ki
GAME OVER!

Az gormeme ragmen, beni her gordugunde 'saci bucuk' diye seven
Ve bu sozu hic anlayamama ragmen kendimi bana kullandigi ses tonuyla ozel hissettiren dayicim
Nasil da iyi geliyordu sesin birkac hafta once...
Buna hayat diyoruz iste.
Allah huzur icinde uyutsun!
Hafiza-i beser nisyan ile maluldur ancak kalplerimiz sadik anilarimiza.
Seni her zaman tebessumle hatirlamak dilegiyle...

Memleketim

Memleketim, memleketim, memleketim,
Ne kasketim kaldı senin ora işi
Ne yollarını taşımış ayakkabım,
Son mintanın da sırtımda paralandı çoktan
Şile bezindendi
Sen şimdi yalnız saçımın akında,
Enfarktında yüreğimin
Alnımın çizgilerindesn memleketim,
Memleketim, memleketim...

Nazım Hikmet Ran

"Nazım'ın deyimiyle "Hasretimiz kuvvetimiz!"
Birbirimizi düşündüğümüz an yanyanayız!" demiş 2011'in Aralık ayında bana kıymet veren insanlardan biri. Bu satırların yazılmasına ise yine bana kıymet veren eşsiz bir dost vesile olmuş. Biz ona aramızda Efe Wörm deriz. Biz'i biz biliriz, belki bir de aranızdan bir kaçı.Efendim velhasılı insanıyla, kuşuyla, böceğiyle, kısaca nefes alan almayan her şeyiyle beni ben yapan memleketimden 5 ay ayrı kaldıktan sonra Amerika'dan ilk kez gelişimdi. Kiminize kısa gelebilecek, "ne var canım bunda" dedirtebilecek bu süre benim için hayli uzun ve hayli öğreticiydi. Neler öğrendim? Onları da elbette ayrıca yazacağım. Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür demişler malumunuz.

Neyse şimdilik konumuz bu değil efendim. Nerede kalmıştık? Evet, yine dostum, dostlarım bana sürprizlerin en güzelini yapmış, yüreklerinden geçen kıymetli satırları, yani tabiri caizse tam da yüreklerinin bir kısmını geri almamacasına bana hediye etmişlerdi. Birbirinden güzel kartpostalların arkasında her birinin bana ithafen yazdığı sözleri okurken gözlerim nasıl dolmazdı Ankara-Eskişehir tren hattında? Sizleri bilmem, ancak benim için en kıymetli hatıra ve hediye bir kişinin el yazısıyla kağıda (rengi fark etmez) işlenen yürek ve beyin sesidir.Kiminin satırlarını tekrar tekrar okursunuz, gözleriniz satırlarla konuşur adeta. Filmlerdeki gibi yazan kişinin sesini bile duyarsınız sanki bir yerlerden. İki göz, biraz mürekkep ve elbette beyinle yürek ahenkle dans ederler tutkuyla...Bazen aşktır okumak bazı satırları. Her satırın değerini bir yazan, bir yazılan, bir de yaşananlar tayin eder. Bu çerçevede satırlar kimi zaman hiç okunmazken, kimi zaman binlerce kez okunur. Hepinize olmuştur değil mi? Çoğu kez HİÇ, evet HİÇ okumadığınız satırlar bile manalıdır ve kalemi kağıtla buluşturan kişinin bir ehemmiyeti vardır ki hayatınızda o yüzden okunmamıştır belki de o satırlar...

Ezcümle satır deyip geçmeyin efendim, bana hediye edilen o kartlardaki her bir satır paha biçilemez anıların ürünüdür. Bugün, yarın, daima okunup sevgiyle kalem sahiplerini hatırlatacaklardır. Sanal değiller kartlarım. Benden başka kimse okuyup "like" etmeyecek. İstemem de zaten bunu. Herkesin yüreğiyle birebir olması daha güzel yüreğimin hatıralarının. Gönlüm bir duvar da değil, kimse silemeyecek o satırları okuduğumda hissettiklerimi. Hafızam ihanet ederse diye de ömür boyu saklayacağım bu kartları ki ne kadar sevmiş ve sevilmişim hep bileyim...

Sevgiyle

Çekirgeniz