Cok istedigim, elde etmek icin cabaladigim sey icin sonunda Amerika'ya varmistim. Varmistim ama bir yerde bir aksilik vardi. Atalarimiz kendi dusen aglamaz diyorlardi da benimkine dusmek de denilemezdi. Herkesin eline gecmyecek bir firsatla burs bulmus, buralara doktorami yapmaya gelmistim, ilk kez hakiki manada ulkemden ayrilisim, haliyle sancili bir surec olmaya baslamisti. Neseyle civil civil ortalarda gezen benden eser kalmamisti. Savunma sistemi dusmus, virus koruma programinin guncellenmesi muhtelif sebeplerle gecikmis bilgisayar gibi 'hata' vermeye baslamistim.
Agliyordum...
Evet surekli agliyordum.
Hatta sanirim cocukluk yillarimda dusup orami burami acittigim zamanlardan sonra ilk kez "anneeeeee' diye ciglik cigliga agliyordum.
Aslina bakarsaniz canim yaniyordu yine cocuklugumdaki gibi ve hissediyordum bu aciyi, ondan agliyordum.
Agaclarin yapragi kirmiziymis, golde beyaz kugular yuzuyormus, sonbahar burada harikaymis...
Bana tum bunlar su sesi gibi masalmis...
Zira evimi ozluyordum.
Ev dediysem akliniza bir catisi, bir kapisi olan basit yapi gelmesin sevgili okuyanlar.
Bilseniz iki harfin icine ne cok sey sigiyor.
Sabah gozunuzu actiginizda camdan bakip gordugunuz yeri benimseyene kadar EV kelimesi caninizi cok yakiyor.
Artik gozlerinizin hakimi siz olamiyorsunuz, yas mi akacakmis, akiyor.
Uzaktasin biliyor ve hissediyorsun.
Icinden sicak bir seylerin aktigini hissediyorsun
Vatan, memleket, sila kelimeleri ilk kez anlamini tam olarak sezdiriyor
Biliyorum buraya gelis amacimi unutmayacagim
Bu isi bitirmeden de donmeyecegim
Ama sevgili okuyucu
Caninin yanmasina engel olamiyor hic bir sey
Evinden barkindan kopup
Deniz asiri terk ettiginde KENDINI...
