Bilmem hangi gündü tam olarak…
Ortaköy’deki küçük tezgâhları bilirsiniz. Garip görünüşlü diye tabir edebileceğimiz insanların yaptığı ‘garip’ ama kendine özgü şeylerin satıldığı dar sokaklarda bolca görürüz onları, rengârenk cıvıl cıvıl bir şenlik oluştururlar hep birlikte. Midyenin incisini sakladığı gibi hikâyesini içinin en derin köşesinde saklayan insanlar dururlar bu tezgâhların başında, anlarsınız farklarını bir bakışta.
Bu tezgâhların hemen ötesinden burna gelen denizin kokusu, dalgaların, martıların, gelip geçen vapur motorlarının ve en nihayetinde insan sesinin gürültüsüyle birleşip karışık porsiyon olarak gelir önümüze. O koca porsiyonda her lokmanın tadı başkadır, biri eksilse baharatı eksik köfte gibi lezzetsiz kalır ağzımızda.
İşte Ortaköy’ün bu insanı çeken havasında sevgiliyle el ele gezen âşıklar İstanbul’u – kimilerinin Constantinople’u diye de bilinir- kendilerine altın varaklı tepside sunulan bir şarap gibi yavaş yavaş, tadına vararak içerler. Tek seferde içilecek şey değildir İstanbul, mezesi aşk ise eğer, maazallah çarpar insanı… Çarpılmış olmak istemez âşıklar, o zaman ne sevgilinin gözüne ne de İstanbul’un denizine bakabilirler lezzet alarak.
İşte tüm bu bahsedilen güzellikler, yani İstanbul ve onun sadık şenliği, ikisi için o gün hazırdı; tam sahne, tam dekor. Başrolde ikisi. Pardon! ‘Biri’. Ne de olsa el ele tutuşanlar o anda bir olmuyorlar mıydı her manada?
Esas oğlan ürkek ama coşkuluydu. Başka diyarlardan ana kucağına nefes almaya gönderilen –o da kimin sebebi ve lütfuyla bilinmez- biçare bir kuş gibiydi. Kanatları şehr-i İstanbul’un üzerinden tekrar başka ve onun hiç ait olduğunu hissedemediği diyarlara uçmak üzere açılmak zorundaydı. Yaralı elini kısa bir süreliğine içine huzur aksın diye teslim ettiği kızdan ayrılmak istemeyecekti elbette; ne var ki onlar hep kavuşmak için ayrılmaya mahkûm edilmişlerdi mutluluğu vaktiyle yakalayamamış kıskanç bir emelin yüzünden. Her yıl güneş ya da ay tutulmasından sadece biraz daha fazla süren buluşmaları rüya gibi geçerdi ve en ufak bir tatsızlık yaşanmazdı bu süreçte. Yaşanan en tatsız şey hoş geldin ile hoşça kal arasında su gibi akıp giden zamanın ardından ağlamaktı tekrar hoş geldin diyebilene dek.
Esas kız uzun süredir beklediği sevdiğine kavuşmanın verdiği sevinçle yaramaz serçe kuşları gibiydi, tozu dumana, aşkı aşka katıyordu. Kendi yüreğinden çıkan sözlerle sevdiğinin yüreğini besliyordu. O ürkek değildi, çünkü zaten ana kucağından hiç ayrı kalmamıştı. Yine de ürkekliğin uğramadığı bu beden ve ruhu ürkekliğin adım başı kol gezdiği oğlanın ellerine teslim etmek istiyordu, tek ona güvenerek gözleri kapalı yürümek istiyordu. Esas oğlan henüz tepe bile olamamışsa da esas kız dağa yaslanmak istiyordu……….
eeee?
YanıtlaSil