Buyumeye basladigini kayiplarla anliyor insan.
Oyle ya kaybetmeden, bir seylerin sonuna dogru geldigini anlamak insan dogasina aykiri.
Hic aramasaniz da sormasaniz da bazi kisilerinin varliklarinin aslinda onemli oldugunu artik yok olduklari anda anliyorsunuz.
Tipki tiyatro oyunlarindaki yedek oyuncular gibidir belki bazi insanlar sizin icin.
Ancak ve yalniz ihtiyac aninda cagirirsiniz, ya da oradalarsa onlarla iletisim kurarsiniz, tipki bir sahne dekoru gibi.
Ama aslinda is oyle degildir...
O kisiler de tipki basrol oyunculari gibi sahnenizin bir parcasidir.
Bir gun birden puffff dye yok olduklarini gorursunuz, ruzgar almis goturmus ve bir daha hic mi hic getirmemis olacak.
Ben bugun oyle birini kaybettim, aramizdan ayrilip ebedi aleme goc etti bir insan.
Kiminin babasi, kiminin esi, kimininse dedesiydi...
Kimilerinin icini yakiyor su an yoklugu, ates bogazlarinda adeta.
Kimiyse bir gorevi yerine getirmek icin katilacak sadece cenaze torenine.
Hayat ne garip degil mi?
Keske daha cok arasak sevdiklerimizi, ya da belki bizim icin olsa da olur, olmasa da olur diye dusunduklerimizi, cunku belki olmasalar da olur diyemeyecegizdir belki.
Kayiplar size de hep sirada kim var sorusunu sordurmaz mi?
Ya daha da otesi, ben gibi uzaklarda olanlar
Birden bir an ben yokken, ya hayatimin bas rol oyunculari kaybolurlarsa diye korkmazlar mi?
Olum o kadar gercek ki
GAME OVER!
Az gormeme ragmen, beni her gordugunde 'saci bucuk' diye seven
Ve bu sozu hic anlayamama ragmen kendimi bana kullandigi ses tonuyla ozel hissettiren dayicim
Nasil da iyi geliyordu sesin birkac hafta once...
Buna hayat diyoruz iste.
Allah huzur icinde uyutsun!
Hafiza-i beser nisyan ile maluldur ancak kalplerimiz sadik anilarimiza.
Seni her zaman tebessumle hatirlamak dilegiyle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder